Anubis [2024] – Przemysław Piotrowski – recenzja

Serię o komisarzu Igorze Brudnym czyta się z zapartym tchem i siódmy tom ani na moment nie zwalnia tempa. Przemysław Piotrowski po raz kolejny udowadnia, że doskonale wie, jak stworzyć widowisko na najwyższym poziomie: każda kolejna część cyklu jawi się niczym pierwszoligowy hollywoodzki thriller, w którym kreatywność antagonistów nieustannie zaskakuje i budzi autentyczny niepokój. Ta książka ma po prostu wszystko to, co rasowy, bezbłędnie skrojony kryminał mieć powinien: twardego, prawego, dumnego i potężnie doświadczonego protagonistę, gęstą, mroczną atmosferę miasta, zatęchły zapach nierozliczonej przeszłości oraz stojącą pod wielkim znakiem zapytania przyszłość.

O czym jest Anubis?

Po bieszczadzkich doświadczeniach ze Smolarza i próbach ułożenia życia z Julią Zawadzką, Igor Brudny ponownie zostaje bezwzględnie skonfrontowany z brutalnym światem zbrodni. W Warszawie i okolicach dochodzi do serii odrażających, drobiazgowo zaplanowanych morderstw. Ciała ofiar są preparowane w makabryczny, rytualny sposób, a ślady pozostawiane na miejscach kaźni jednoznacznie odsyłają do mitologii starożytnego Egiptu.

Sprawca, przybierający miano Anubisa – bóstwa o głowie szakala, przewodnika dusz i sędziego zmarłych – nie zabija w afekcie. Prowadzi zimną, wyrachowaną krucjatę, która uderza w samo serce stołecznego półświatka, ale i odsłania powiązania z dawnymi sprawami, o których wszyscy woleliby zapomnieć. Brudny musi wejść w ten duszny labirynt, wiedząc, że stawką nie jest już tylko schwytanie psychopaty, ale ochrona tych, na których zależy mu najbardziej.

Mitologia sądu, topos psychopompa i miejski gotyk

Z perspektywy filologicznej i kulturoznawczej Anubis to kapitalna, brawurowa gra motywem eschatologicznym i mitologią tanatyczną. Po chrześcijańskich figurach w Piętnie czy Cherubie oraz słowiańsko-leśnych atawizmach w Sforze i Smolarzu, Piotrowski sięga po wierzenia staroegipskie, a konkretnie po archetyp sądu Ozyrysa i psychopompa (przewodnika po krainie cieni).

Tytułowy antagonista wchodzi w rolę bóstwa ważącego ludzkie serca na szali sprawiedliwości. Zbrodnia znów nie jest tu chaotycznym aktem szału – to wyrafinowany, teatralny rytuał mumifikacji i kary za grzechy, które uszły płazem w ziemskim wymiarze sprawiedliwości. Piotrowski fantastycznie przenosi ten archaiczny, funeralny ceremoniał w realia współczesnej, chłodnej metropolii. Warszawa w jego ujęciu staje się nekropolią: pełną ciemnych zaułków, dusznych piwnic, moralnego zepsucia i cieni, w których starożytny mit ożywa z przerażającą siłą.

Protagonista z krwi i kości oraz tempo bez tchu

Siłą powieści niezmiennie pozostaje sam Igor Brudny. To archetyp twardego, pękniętego detektywa noir, ale pozbawiony taniego patosu czy papierowej pozy. Jest dumny, szorstki, naznaczony cierpieniem, a jednocześnie kieruje się niezłomnym, wewnętrznym kodeksem praworządności. Zderzenie jego nieustępliwości z chłodną, niemal nadludzką kalkulacją „Anubisa” napędza całą dynamikę fabuły.

Konstrukcja nie pozwala na ani chwilę oddechu. Krótkie, mięsiste rozdziały, doskonale rozmieszczone zwroty akcji i filmowy rytm sprawiają, że przez tę historię wręcz się płynie. Autor nie boi się drastyczności, ale każdy element makabry służy budowaniu nastroju i psychologicznej wiarygodności starcia dwóch potężnych osobowości.

Podsumowanie

Anubis to majstersztyk w kategorii bezkompromisowego thrillera. Przemysław Piotrowski potwierdza swoją pozycję absolutnego lidera mocnego, mrocznego kryminału w Polsce. Znakomite połączenie motywów kulturowych z hollywoodzkim rozmachem i bezbłędnym profilem psychologicznym bohaterów daje lekturę, od której nie sposób się oderwać.

Dla mnie to kolejna bezapelacyjna dziesiątka w tej serii. Znakomita książka – po prostu warto przeczytać!

Fabuła i tempo akcji
Kreacja bohaterów
Styl i język
Konteksty i motywy
Klimat i emocje
OCENA:

KATEGORIE

Kryminał

No responses yet

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *