Trzecia odsłona historii o komisarzu Igorze Brudnym i po raz kolejny mogę z pełnym przekonaniem powiedzieć: Piotrowski nadal trzyma rewelacyjny poziom! Nie ma tu mowy o syndromie zmęczenia materiału czy odcinaniu kuponów od sukcesu Piętna i Sfory. Dla mnie to po prostu pełnokrwisty kryminał najwyższej próby. Autor idealnie wyważa proporcje: z jednej strony dostajemy konsekwentną, intymną kontynuację losów poranionego życiowo Brudnego, z drugiej – autonomiczną, nową zagadkę kryminalną, nową zbrodnię i arcyciekawe, przerażające w swej precyzji modus operandi.
O czym jest Cherub?
Igor Brudny wciąż płaci potężną cenę za wydarzenia z poprzednich tomów – fizycznie i psychicznie znajduje się na skraju wytrzymałości. Jednak zło nie robi sobie przerw na rekonwalescencję. W Warszawie i okolicach dochodzi do serii wstrząsających zbrodni, których ofiarami padają osoby w różny sposób powiązane z dawnymi, niewyjaśnionymi grzechami systemu. Morderca działa z chirurgiczną precyzją, a przy ciałach pozostawia makabryczną, symboliczną sygnaturę – wizerunek cherubina.
Śledczy szybko orientują się, że nie mają do czynienia z przypadkowym furiatem, lecz z bezwzględnym mścicielem realizującym chłodno wykalkulowany plan. Brudny, mimo że sam jest wrakiem człowieka, po raz kolejny zostaje wciągnięty w wir śledztwa, w którym granica między katem a ofiarą okazuje się płynna i dramatycznie zamazana.
Sakralizacja zbrodni i dekonstrukcja anielskości
Z perspektywy kulturoznawczej i filologicznej Cherub to chyba najbardziej wyrafinowana gra symbolami w całej dotychczasowej trylogii. Sam tytułowy cherubin – w ikonografii chrześcijańskiej i tradycji biblijnej uosobienie czystości, boskiej obecności oraz strażnik drzewa życia po wygnaniu człowieka z raju – zostaje tutaj w bezlitosny sposób odwrócony.
Piotrowski bawi się motywem świętokradztwa i perwersyjnej misji mesjańskiej. Morderca nie tylko zabija; on dokonuje rytuału, „oczyszcza” świat z brudu, roszcząc sobie prawo do boskiej sprawiedliwości. To fascynujący topos mściciela-dewianta, który w kulturze powraca od tragedii zemsty, przez klasyczny thriller noir, aż po postacie w typie Johna Doe z filmu Siedem. Zbrodnia staje się tu manifestem etycznym, a figura dziecka i niewinności – osią, wokół której obraca się cała moralna zgnilizna świata przedstawionego.
Naturalizm, dynamika i plastyczność makabry
To z całą pewnością nie jest lektura dla każdego. Piotrowski nie bierze jeńców: opisy bywają brutalne, uderzająco naturalistyczne i momentami graniczne. Jednak dzięki ogromnemu talentowi narracyjnemu autora ta makabra nie osuwa się w tani kicz. Plastyczność języka jest tak uderzająca, że poszczególne obrazy zostają pod powiekami na bardzo długo, fizycznie wręcz oddziałując na wyobraźnię czytelnika.
Siłą powieści pozostaje jej bezkompromisowa dynamika. Napięcie nie siada ani na moment, zwroty akcji są logicznie umocowane w psychologii postaci, a wątek samego Igora Brudnego zyskuje jeszcze więcej tragizmu. To antybohater z krwi i kości – skrajnie obolały, cyniczny, a jednak rozpaczliwie uczepiony resztek własnego kodeksu etycznego.
Podsumowanie
Jeżeli szukacie kryminału, który w swej fabule jest niezwykle dynamiczny, gęsty, mroczny i absolutnie bezkompromisowy – Cherubem się nie zawiedziecie. Piotrowski po raz trzeci udowadnia, że doskonale wie, jak operować konwencją ostrego thrillera, łącząc rzemieślniczą dyscyplinę fabularną z głębokimi, niepokojącymi tropami kulturowymi.
Dla mnie to kolejny majstersztyk w dorobku autora i pozycja obowiązkowa dla każdego, kto ceni literaturę gatunkową bez znieczulenia.


No responses yet